Łączenie kilku metali w jednym wnętrzu jeszcze niedawno wydawało się przepisem na chaos. Złota bateria, czarne uchwyty, chromowana lampa i mosiężna rama lustra mogły wyglądać jak przypadkowy zestaw elementów z różnych mieszkań. Dziś mix-and-match jest znacznie bardziej akceptowany, ale nadal wymaga pewnej zasady.
Najprościej zacząć od jednego dominującego metalu. Jeśli wybieramy szczotkowany mosiądz jako główny akcent, może pojawić się na baterii, uchwytach i ramie lustra. Drugi metal powinien występować w mniejszej ilości. Dzięki temu nie konkurują ze sobą.
Dobrze działa również zasada powtarzalności. Jeżeli w kuchni pojawia się ciepły mosiądz i czarna stal, warto powtórzyć oba materiały w kilku miejscach. Jeden złoty uchwyt i jedna czarna lampa mogą wyglądać przypadkowo. Kilka świadomie rozmieszczonych akcentów zaczyna tworzyć kompozycję. Znaczenie ma także wykończenie. Błyszczący chrom i błyszczące złoto są znacznie bardziej konkurencyjne niż dwa metale szczotkowane. Matowa lub satynowa powierzchnia pozwala łatwiej połączyć różne odcienie.
Nie trzeba również dopasowywać wszystkich metali co do koloru. Współczesne wnętrza coraz częściej wykorzystują różnice temperatury barwowej. Ciepły mosiądz może współistnieć z ciemnym grafitem, a miedź z delikatnym stalowym odcieniem. Dobrym tłem dla takich eksperymentów są naturalne materiały. Drewno, kamień, len czy ceramika łagodzą metaliczność i sprawiają, że kilka wykończeń nie wygląda jak kolekcja próbek z katalogu.
Najbezpieczniejszy schemat to jeden metal dominujący, drugi pomocniczy i ewentualnie trzeci pojawiający się tylko w detalach. Nie jest to matematyczna reguła, ale dobry punkt wyjścia. W aranżacji chodzi przecież nie o to, żeby wszystkie elementy były identyczne, tylko żeby wyglądały, jakby ktoś świadomie wybrał je razem.
